|
 Sosna
banksa
Do Europy sprowadzona w 1785 r. naturalnie występuje w
Kanadzie, do 65° szer. geogr. północnej oraz w USA. Rośnie na suchych i
ubogich glebach piaszczystych i skalnych, odporna na mróz. Zaliczana do
gatunków pionierskich ochraniających glebę. Takie też zastosowanie miała w
Europie w XVIII i XIXw. Była zalecana do zalesiania wydm oraz jako przedplon
do wprowadzenia sosny pospolitej. Nie posiada znaczenia gospodarczego,
używana w meblarstwie.
Grupa takich sosen rośnie przy drodze Osieck-Natolin na gruntach
piaszczystych i bardzo suchych w rejonie o nazwie Ligawicne Góry, kiedyś
jakiś starszy człowiek powiedział nam, że przed wojną sosny te tworzyły tam
prawdziwy las - taki karłowaty. Po wojnie wszystko wykarczowano i posadzono
rzędami zwykłe sosny - mają one teraz pewnie po 60 lat i nadal są chude jak
15-20 letnie drzewka. Jakoś przy drodze kilka się uchowało. Dwie siewki
posadziliśmy u nas.
Prawdopodobnie jako przedplon dla sosny
porastała wydmy w rejonie lasów garwolińskich po Pilawę, stanowiąc biotop
dla występującego w rejonie Pilawy, być może także Ligawicnych Gór modraszka
eroidesa (Polyommatus eros eroides).
Wyginął on prawdopodobnie w wyniku
wycięcia
lasów jakie tworzyła sosna banksa.
Przed akcją zalesiania wydm mazowieckich
na przełomie XVIII i XIXw sosną benksa wydmy te jako nieużytki zapewne
stanowiły biotopy nizinnej formy Niepylaka Apollo (Parnassius apollo).
|
